Kropelka w oku
delikatnie błyszczy się o zmroku.
Bierze nogi za pas
i slalomem spływa przez twarz.
Mała łezka, a tysiące smutków,
skrywających się - po cichutku.
Chcą uciec w swawole,
a wracają w błędnym kole.

Konam otulona resztkami nieszczęśliwej miłości

Nie potrzebuję litości, jedynie kropelkę czystej radości.

Miłosnych oczu patrzących na mnie,

Czułości rozkoszy płynącej powabnie.

Chcę tylko…

Spokój, spokój, spokój…

Życie to złudzenie,

Enigmatyczny cień, w którym się chowamy.

Nierealne plany,

Marzenia, które przychodzą i odchodzą

Nadzieja błądząca w korytarzu człowieczych dusz

Chcę tylko…                                                         

Spokój, spokój, spokój…

Kamienie ludzkich serc biją na ziemię,

Kto mocniej nimi ugodzi – mściwiej zniweczy kruche istnienie.

Bierny wzrok i dzika satysfakcja gromiąca wewnątrz

Apatia płynąca bezwiednym potokiem w żyłach

To wszystko to nie -

Spokój, spokój, spokój…

Gdy odejdę

Pamiętać będziesz mnie?

Gdy odejdę

Zostanę w twoim śnie?

Pamiętać będziesz o tej

Niewieście smutkiem spitej?

O jej włosach złocistych

I oczach wiecznie szklistych?

O jej bladej twarzy

Och, czy ktoś to zauważy?

Zagubiona Dusza,
błąka się
Czy ktoś jej pomoże?
Okaże się.

Czy gdy odejdzie
zejdzie z drogi swej
Pobiegniesz za nią
ratując życie jej?

Czy zauważy ktoś,
że była ona,
samotna, smutna,
niedoceniona?

Czy ona po prostu
odpłynie w dal,
Przeminie z wiatrem
na ciemnych masek bal?

Zagubiona Dusza
nie wróci już.
Pozostanie po niej zaledwie kurz.

A łza, nieodłączny przyjaciel jej,
Pozostanie, choć daleko hen.

Pragnę odejść.
Rzucić wszystko i odejść.
Odpłynąć.
Daleko.
Gdzie nikt mnie nie znajdzie.

Tylko ty i ja.

Zostawić wszystko w dali.
Zasłonić zasłony życia.
Zatopić się w rozkoszy.

Tylko ty i ja.

Nie chcę tu żyć.
Duszę się,
w tej pustce nierozumiejących mnie dusz.
Czy kiedyś uda mi się wyzwolić?
Spełnić moje marzenia?
Mówią - nadzieja matką głupich.
Ale ja wierzę.
Wierzę, że osiągnę cel.
A wtedy zasnę.
Na zawsze.

Tylko ty i ja.

Gdy już opadasz z sił.
Gdy nie jesteś w stanie się podnieść,
myślisz że to koniec.
Nagle przy tobie znajduje się
osoba.
Przyjacielem zwana.
I chodź wie że nie pomoże,
to przygarnia do siebie tę zagubioną owieczkę
niczym dobry pasterz.
Chodź tyle jest słów które mogę mu powiedzieć,
jemu wystarczy wypowiedziane przez łzy z uśmiechem słowo:
-dziękuję-

Wiecznie w zamknięciu-odcięta od rzeczywistości.
Każde przekręcenie klucza
to ból
i łza.
Choć wiesz że ranisz-
nie tylko siebie,
to zamykasz drzwi
z myślą,
że to już ostatni raz.

Podróż-a więc długa.
Podróż-w nieznane.
Podróż-życia.
Podróż-po to, by dojść do celu,
by zmienić,
czasem tylko siebie,
a czasem przebieg całego życia.
Tak więc podróż,
to przemyślana wędrówka,
w nieznane

.

Myślisz, że znasz.
Myślisz, że wiesz.
Mylisz się.
Wystarczy jedno słowo.
A zmieni się.
I złamie serce.
Choć wcale nie kochałaś...

Bo tak trudno jest znaleźć tą drugą połówkę.
Na prawdę trudno.

Czym że życie było w samym kłamstwie oblane ?
Lepsze? Gorsze?
Cóż za sens ma ukrywanie swoich błędów,
zmartwień,
smutków,
w słowach łączących się w kłamstwo?

Gdy okłamałam, czułam się źle.
Setki pytań i odpowiedzi siedziały w mojej głowie.
Czyżem okłamała specjalnie?
Nie.
Jednakże nie mogłam dalej oszukiwać ani siebie, ani innych.
Nie potrafiłabym.